Start Komunikaty Informacje Szlaki piesze Szlaki rowerowe Szlaki konne Konkurs Fotogalerie Wycieczki na weekend Kontakt
 
     
 
 

Regiony szlaków pieszych

Region Gdański
Region Malborsko-Kwidzyński
Region Chojnicki
Region Słupski
 
 

Popularne szlaki piesze

Szlak Kartuski
Szlak Trójmiejski
Szlak Wzgórz Szymbarskich
Szlak Wejherowski
Szlak Kaszubski
Szlak Skarszewski
Szlak Zagórskiej Strugi
Szlak Nadmorski Zatokowy
Szlak międzynarodowy E9

Inne trasy piesze

Sopockie Szlaki Spacerowe
Ścieżki przyrodniczo-leśne
 
 

Szlaki rowerowe

Szlak Czerwony
Szlak Motławski
 
 

O szlakach

Statystyka szlakowa
Waloryzacja szlaków
Historia szlaków
Plany rozwojowe szlaków
Systemy znakowania
Znakarze
Słowniczek
 
 

Konkurs

Bieżące edycje
Prawidłowe odpowiedzi
Laureaci i ranking
Regulamin
 
 

Zobacz na szlakach

km 105,4 Kaszubski - Widok na północną część jez. Garczyn 
 
 

Statystyki

Odwiedzin:
Dziś:175
Wczoraj:664
W miesiącu:11138
Wszystkich:594610

Zdjęć w galeriach:1635
 
 

Historia szlaków

Szlaki regionu gdańskiego

Istnienie w okresie powojennym znakowanych szlaków pieszych w regionie gdańskim związane jest z działalnością tutaj zorganizowanej pieszej turystyki kwalifikowanej. Szlaki funkcjonują tak jak ona sześćdziesiąt lub prawie tyle lat. Najstarsze z nich w nieco zmienionej i rozbudowanej postaci służą turystom do dziś.

Bardzo szeroką i perspektywiczną koncepcję sieci szlaków obejmującej swym zasięgiem niemal całe Pomorze Wschodnie nawet z przyległościami (województwo gdańskie i częściowo sąsiednie olsztyńskie, bydgoskie i koszalińskie) opracował sześćdziesiąt lat temu Jan Wojnarski, przewodniczący okręgowej komisji turystyki pieszej jako sieć szlaków pieszych Dolnej Wisły. Przewidywała ona poprowadzenie znakowanych tras od Słupska i Chojnic na zachodzie po Braniewo i Ostródę na wschodzie. Miało być ich łącznie 23 we wszystkich pięciu kolorach stosowanych do dziś (czerwony, niebieski, zielony, żółty i czarny). Każdy szlak posiadał nazwę, która oddawała jego istotę: specyfikę, charakter przebiegu.

Najdłuższy, bo liczący około 600 km miał być szlak czerwony Pomorsko-Warmiński z Sopotu na południe przez Kościerzynę i Wiele do Tucholi i Tlenia a potem na wschód i północ przez Nowe i Elbląg do Fromborka. Niewiele krótszy miał być szlak Pomorski koloru niebieskiego ze Słupska do Ostródy. Ponadto koncepcja przewidywała trzy stosunkowo długie szlaki koloru zielonego: Kaszubski, Jezior Pomorskich i Grunwaldzki oraz szlaki: Słowiński koloru czerwonego, Wejherowski, Kartuski i Pucki koloru niebieskiego, oznaczone na czarno Raduński, Piaśnicki, Wdzydzki, Tucholski, Lubawski i Próchnicki oraz na żółto Trójmiasta, Chyloński, Wieżycy, Lechicki, Kociewski, Charzykowski, Brdy i Staropruski.

Od roku 1953 zaczęto realizację tego zamierzenia głównie na terenie ówczesnego województwa gdańskiego. Do 1956 opracowano szczegółowe trasy dla sześciu z nich, w dużej części je znakując je w terenie. Były to szlaki: Pomorsko-Warmiński, Kartuski, Pucki, Jezior Pomorskich, Raduński oraz Trójmiasta. Szlaki te miały następujący przebieg:

  • Pomorsko-Warmiński > z Sopotu (Kamiennego Potoku) do Wejherowa, następnie do Mirachowa, dalej do Kartuz, stamtąd przez Zawory i Ostrzyce oraz Stężycę do Kościerzyny. Teraz nad Wdzydze a potem do Wiela i dalej w Bory Tucholskie, by przez Tucholę i Tleń powrócić na teren województwa i następnie prowadzić przez Osiek, Nowe, Opalenie do Kwidzyna, stamtąd do Ryjewa, Białogóry i Malborka, a potem przez Królewo i Krzyżanowo do Elbląga. Dalej przez Próchnik, Kadyny, Tolkmicko do Fromborka;
  • Kartuski > z Sopotu (Kamiennego Potoku) do Kartuz odwiedzając Jezioro Otomińskie, a potem przez Żukowo i Jarem Raduni;
    -    Pucki > z Gdyni do Redy lasami chylońskimi, a potem przez Puszczę Darżlubską do Mechowa i stąd do Pucka;
  • Raduński > z Sopotu nad Jezioro Otomińskie i dalej przez Żukowo, Wyczechowo na Wieżycę;
  • Jezior Pomorskich > z Sopotu Kamiennego Potoku też nad Jezioro Otomińskie ale stąd do Kolbud Górnych dalej do Przywidza i Skarszew. Stąd wzdłuż ciągu jezior do Trzcińska a potem do Starogardu Gdańskiego a dalej przez Sumin i Radziejewo do Wirt. Dalsza miejsca trasowe szlaku to Kasparus, Błędno, potem przez Bory Tucholskie do Świecia i Chełmna;
  • Trójmiasta > z Gdańska Wrzeszcza przez Złotą Karczmę, Gołębiewo, Krykulec do Gdyni.

Szlaki Pomorsko-Warmiński i Jezior Pomorskich z uwagi na swą długość, duże rozrzucenie w terenie i wiele innych trudności obiektywnych były wykonane we fragmentach znajdujących się w różnych częściach obszaru Dolnej Wisły.

Niemal jednocześnie, bo od 1955 roku, zaczął funkcjonować Kaszubski Szlak Wczasowy będący grupową wędrówką zorganizowaną pod kierunkiem przodownika połączoną z poznawaniem wytyczonej wcześniej w terenie trasy. Ten szlak był oznaczony kolorem czerwonym. Prowadził on z Charzyków do Wiela potem do Wdzydz. Tu na odcinku od Olpucha Wdzydze do Gołubia była przerwa (przejazd koleją) a potem szlak prowadził przez Wieżycę, Ostrzyce oraz Chmielno do Kartuz, a dalej wzdłuż Raduni do Żukowa.

W międzyczasie ta obejmująca bardzo duży obszar i śmiała koncepcja sieci szlaków uległa pewnym przetworzeniom, wynikających zapewne i z przeszkód natury administracyjnej ale i z większego skoncentrowania się na najbliższym terenie czyli województwie gdańskim z przyległościami. Część przewidywanych szlaków nieco zmieniono, nadano im także nowe nazwy, część rozszerzono. Dodano także kilka następnych.

W roku 1958 koncepcja przewidywała na obszarze województwa gdańskiego i w sąsiedztwie 22 szlaki, w tym nowe względnie mniej lub bardziej zmienione następujące: czarny Lęborski z Lęborka do Pucka, żółty Kęp Nadbałtyckich z leśniczówki Piekiełko do Pucka, czarny Kręgów Kamiennych (poprzednio Wdzydzki) z Wirt do Borzyszków, żółty Wyżynny ze Skarszew do gdańskich Lipiec, żółty Żuławski z Gdańska do Dzierzgonia.

W latach następnych na terenie województwa gdańskiego realizowano z różnym powodzeniem dalsze szlaki i odcinki szlaków przewidywanych koncepcją ale także z dalszymi modyfikacjami. Ich realizacja wynikała w dużej mierze z aktywności regionalnych ogniw PTTK. Około roku 1960 istniały kociewskie odcinki: czarnego szlaku Kręgów Kamiennych z Wirt do Wdzydz Kiszewskich oraz funkcjonującego już w okolicy Gdańska zielonego szlaku Jezior Pomorskich na trasie ze Skarszew do Borzechowa a także fragment szlaku Kociewskiego żółtego z Starogardu do Pelplina. Ten ostatni został następnie wydłużony z drugiej strony poprzez dodanie odcinka ze Starogardu do Borzechowa.

Także pojawiły się nowe szlaki na północ od Wejherowa: czarny od Pucka w kierunku na Lębork (Lęborski) i fragment zielonego szlaku Kaszubskiego na odcinku Krokowa – Wejherowo. Zatem można przyjąć, że w odniesieniu do terenu późniejszego (po reformie 1974 roku) województwa gdańskiego (a obecnie regionu gdańskiego) łączna długość szlaków wynosiła około 520 km.

W połowie lat sześćdziesiątych w okręgu gdańskim powoli zaczyna się wyłaniać układ szlaków, który przetrwał jako zasadniczy zrąb obecnej sieci szlaków. Zrealizowane tylko odcinki dawnych transszlaków zaczynają funkcjonować samoistnie, czy to już jako inne z nazwy szlaki, czy też jeszcze jako fragmenty ale z podwójnymi nazwami. Inne początkowo istniejące szlaki lub odcinki szlaków z związku z różnymi kolejami losu oddziałowych komisji pieszych PTTK przestają istnieć. W okresie tym praktycznie nie istnieją szlaki w okolicy Starogardu Gdańskiego, także zmienia się mocno stan szlaków w okolicy Pucka i Wejherowa.

W taki sposób sieć szlaków w okręgu, wyjąwszy szlaki tworzącego się Parku Słowińskiego ale ze szlakami Bażantarni Elbląskiej, liczy 12 szlaków o łącznej długości ok. 450 km. Są to szlaki: znany już czerwony Pomorsko-Warmiński ale w trzech niezależnych odcinkach: z Sopotu do Wejherowa (I), Kaszubskim (II) i Kopernikowskim, (III), zielony Puszczy Darżlubskiej z Wejherowa do Krokowej zwany też szlakiem Piotra Dunina, żółty na zapleczu Trójmiasta zwany teraz Wzgórzami Trójmiasta, czarny z Mrzezina do Pucka - Grot Mechowskich, zielony z Sopotu do Kolbud, który zachował dla siebie nazwę Jezior Pomorskich, czarny Raduński (Sopot-Wieżyca) oraz niebieski Kartuski z Sopotu do Kartuz. Odcinek Kaszubski czerwonego szlaku Pomorsko-Warmińskiego ostatecznie ustalił swój przebieg na trasie z Kamienicy Królewskiej do Gołunia (Olpucha Wdzydze)  wykorzystując kilka dobrych pomysłów Kaszubskiego Szlaku Wczasowego.

Koniec lat sześćdziesiątych przyniósł duży wzrost ilościowy długości szlaków i to za sprawą uaktywnienia się nowych środowisk. Z inicjatywy kręgów wojskowych powstają dwa dość długie szlaki pod hasłem upamiętniania miejsc i wydarzeń związanych z II wojną światową. W roku 1968 wyznakowano czarny szlak z Gdyni Wzgórza Nowotki do Zelewa przez Wejherowo nazwany szlakiem I Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte. W tym samym mniej więcej czasie dochodzi do wytyczenia szlaku zielonego Dziewięciu z Nieba z Kamienicy Królewskiej  przez Sierakowice, Lipusz i Wąglikowice do Czarnej Wody o długości 110 km, który jest też później nazywany szlakiem Partyzanckim. Na Ziemi Sztumskiej powstaje Plebiscytowy szlak Stefana Żeromskiego oznaczony kolorem zielonym, który prowadzi z Gardei do Kwidzyna, dalej przez Brachlewo i Mikołajki Pomorskie do Sztumu.  W okolicy Kościerzyny zostaje poprowadzony krótki szlak koloru żółtego z Kościerzyny nad Jez. Osuszyno długości 12 km.

W związku z zanikiem szlaków na Kociewiu  powstaje koncepcja poprowadzenia ich na nowo wg następujących założeń: Kociewie mają przeciąć wzdłuż i wszerz krzyżując się w Starogardzie Gdańskim dwa główne szlaki: niebieski z Tczewa do Czarnej Wody długości około 80 km oraz czerwony z Skarszew do Gniewa. Te trasy byłyby uzupełnione szlakami łącznikowymi ze Skarszew do Tczewa, ze Skarszew do Wdzydz (Olpucha Wdzydze) i z Gniewa do Malborka. Później zadecydowano, że szlak z Tczewa do Czarnej Wody zostanie oznaczony na żółto. Ta koncepcja została dopracowana w kwietniu 1972 roku i szlak Kociewski (tak go nazwano, może w nawiązaniu do poprzedniego szlaku z sieci Wojnarskiego) został wyznakowany w latach 1972 - 73.

W 1974 roku opracowano koncepcję dalszego rozwoju sieci szlaków województwa gdańskiego. Koncepcja ta jako główną przesłankę miała stworzenie dwóch głównych tras przemierzających całe ówczesne województwo gdańskie. W jej zamyśle było zatem połączenie wszystkich istniejących dotąd trzech szlaków zielonych w jedną trasę o przebiegu z Wejherowa przez Krokowę, Łebę, Lębork, Kamienicę Królewską, Czarną Wodę, Skarszewy, Kolbudy do Sopotu. Przewidywano także nadal zespolenie trzech istniejących dotąd odcinków szlaku Pomorsko-Warmińskiego ale poprzez teren własnego województwa czyli przez Kociewie - zatem trasą Olpuch, Skarszewy, Starogard, Skórcz, Gniew, Kwidzyn, Prabuty, Sztum, Malbork.

W 1976 roku po reformie administracyjnej na terenie województwa gdańskiego (w nowych granicach) oficjalnie istnieje 11 szlaków. Z uwzględnieniem wprowadzonej numeracji wyglądało to następująco:

1.
 G-1-01 Wzgórzami Trójmiasta
 żółty
 Gdańsk – Gdynia
 długość 46 km
2. G-1-02  zielony
 Sopot – Kolbudy długość 38 km
3.
 G-1-03 Kaszubski czerwony Kamienica Król. – Olpuch Wdzydze długość 110 km
4. G-1-04  czarny Sopot – Krzeszna długość 80 km
5. G-1-05 Wejherowski czerwony
 Sopot – Wejherowo długość 48 km
6. G-1-06 Kartuski niebieski Sopot – Kartuzy długość 61 km
7. G-1-19  czarny Gdynia – Wejherowo – Zelewo długość 70 km
8. G-2-12  zielony Wejherowo – Krokowa długość 38 km
9. G-2-1 Grot Mechowskich czarny Mrzezino – Krokowa długość 38 km
10. G-4-18  zielony Kamienica Król. – Czarna Woda długość 102 km
11. G-5-16 Kociewski żółty Tczew – Czarna Woda długość 85 km

Daje to łącznie 716 km szlaków. Do tej liczby należy doliczyć powstały w 1975 roku szlak niebieski z Władysławowa do Jastarni – Rybacki.

W tym czasie zostaje opracowana nowa koncepcja rozwoju sieci szlaków województwa gdańskiego. Oprócz istniejących 12 szlaków przewiduje ona poprowadzenie nowych w oparciu o istniejące i nowe węzły szlaków, wykorzystując kilka starych dobrych pomysłów i proponując nowe. Przede wszystkim zakładała ona poprowadzenie szlaku wzdłuż wybrzeża z Lubiatowa do Pucka, połączenie Wejherowa z Kamienicą Królewską oraz Kolbud ze Starogardem Gdańskim poprzez Skarszewy  Te ostatnie  miałyby być węzłem szlaków, bowiem połączone byłyby też
z Olpuchem Wdzydze. Planowano także szlak lub szlaki biegnące zachodnio-południowymi rubieżami województwa łącząc lub tworząc węzły szlaków: Lubiatowo - Kamienica Królewska – Wiele – Czarna Woda – Skórcz. Ponadto koncepcja przewidywała stworzenie pętli szlaków na Kępie Puckiej i poprowadzenie szlaku ze Starogardu do Gniewa przez Pelplin.

W ramach jej realizacji już w roku 1977 został wyznakowany szlak z Wejherowa do Mrzezina, który zamknął wspomnianą pętlę szlaków Kępy Puckiej. Był to pierwszy odcinek szlaku Krawędzią Kępy Puckiej – Brzegiem Pradolin koloru niebieskiego długości 17 km.

W roku 1978 przeznakowano na kolor czarny przejęty w 1976 r. z województwa bydgoskiego fragment szlaku czerwonego Kaszubskiego z Wiela nadając mu nazwę Wdzydzki, a w 1979 roku skasowano odcinek Wejherowo - Zelewo szlaku czarnego.

W roku 1981 dalej realizując przyjętą koncepcję szlaków województwa przedłużono szlak zielony z Kolbud do Skarszew  m.in. przez Pręgowo i Szczodrowo, w związku z czym otrzymał on nazwę Skarszewski. W tymże roku uruchomiono wyznakowany w związku z utworzeniem izby pamięci Izydora Gulgowskiego szlak niebieski z Kalisk do Ocypla nazwany jego imieniem liczący 20 km długości.

W latach 1980 - 1982 zmieniono przebieg szlaku czarnego z Gdyni Wzg. Nowotki do Wejherowa i nadano mu nazwę Zagórskiej Strugi a w roku 1983 wobec istnienia w rejonie przygranicznym (z województwem bydgoskim) dwu szlaków zielonych zmodyfikowano je i połączono w jeden szlak. W ten sposób szlak z Kamienicy Królewskiej do Czarnej Wody zmienił trasę, by przejść przez rezerwat Kamienne Kręgi w Odrach i otrzymał nazwę Kręgów Kamiennych.

W 1982 roku istniejącą i dotąd realizowaną koncepcję szlaków województwa gdańskiego zmodyfikowano uwzględniając zaszłe w międzyczasie zmiany. Do najważniejszych oprócz wielu drobnych modyfikacji należały: wprowadzenie niegdyś już proponowanego szlaku czerwonego (głównego dla Kociewia) z Skarszew do Nowego przez miejsca węzłowe Szpęgawsk, Starogard Gdański, Ocypel  oraz poprowadzenie szlaku nad morzem w kierunku zachodnim aż do Łeby do połączenia z istniejącymi tam szlakami.

Układ sieci szlaków na przełomie lat osiemdziesiątych oprócz wcześniej wymienionych odnotowuje następujące nowości: szlak czarny z Sopotu do Krzesznej zostaje doprowadzony teraz  do Gołubia Kaszubskiego i nadana mu zostaje bardziej adekwatna nazwa Wzgórz Szymbarskich, szlak Grot Mechowskich prowadzi od Pucka, bowiem odcinek początkowy z Mrzezina włączono jako drugi odcinek (Skrajem Kępy) do szlaku niebieskiego Krawędzią Kępy Puckiej. W roku 1985 na terenie województwa gdańskiego przebiega już 824 km szlaków.

W latach 1987 - 1988 szlak Rybacki zostaje połączony z węzłem w Krokowej. Z nowym odcinkiem o nazwie Rozewski szlak niebieski tworzy szlak Nadmorski o długości prawie 54 km. Natomiast w roku 1991 szlak Wzgórz Szymbarskich poprowadzono dalej na zachód oraz północ doprowadzając go do Kamienicy Królewskiej i w ten sposób dodając mu 40 km. W rozszerzaniu sieci szlaków duży wkład mają tu istniejące wówczas w województwie zarządy parków krajobrazowych: Nadmorskiego PK we Władysławowie i Parków Krajobrazowych w Gdańsku. Zatem na koniec roku 1992 sieć szlaków pieszych ówczesnego województwa gdańskiego liczy 15 tras o łącznej długości 909 km.

Rok 1993 przyniósł powiększenie sieci szlaków regionu o żółty szlak Swarzewski z Pucka do Władysławowa długości 10 km wyznakowany z inicjatywy NPK. W roku 1994 wyznakowano trzy szlaki na terenie gminy Osiek: czerwony z Kasparusa przez Błędno do Osieka długości 23 km jako POŁUDNIOWY fragment szlaku Jezior Kociewskich, oraz dwa krótkie w rejonie samego Osieka: niebieski Wokół Jeziora Kałębie długość 10 km i Wokół Jeziora Czarnego koloru zielonego i długości 8 km. Tutaj duży udział w jego powstaniu miała gmina Osiek. W roku następnym w ramach uruchamiania międzynarodowego szlaku wybrzeża E9 zrealizowano przewidywany koncepcją czerwony szlak z Łeby do Żarnowca Bałtycki jako kontynuację dochodzącego tam szlaku z zachodu. Długość tego szlaku wyniosła 45 km. Jednocześnie, na drugim pograniczu, poprowadzono inny odcinek tego trans-szlaku nadmorskiego – zielony szlak Wyspy Sobieszewskiej długości 10 km z Sobieszewa do Świbna.

Dla umożliwienia odbywania krótkich wycieczek na Wieżycę z wykorzystaniem komunikacji kolejowej w 1999 roku istniejące w tym rejonie szlaki Kaszubski i Wzgórz Szymbarskich uzupełniono krótkim szlakiem łączikowym (2,5 km) z Szymbarka do Krzeszny koloru żółtego.

W roku 2000 czerwony szlak Jezior Kociewskich doczekał się przygotowywanego już od dłuższego czasu poszerzenia w postaci początkowego odcinka ze Skarszew do Szpęgawska długości 23 km. Tenże rok przyniósł też rozwój szlaków na terenie Żuław, co jest dużą zasługą niektórych przedstawicieli tutejszych gmin i starostwa gdańskiego. Na Żuławach Gdańskich wyznakowano dwa szlaki: czarny Domów Podcieniowych z Koszwał do Koźlin długości 20 km oraz o wiele dłuższy (33,5 km) czerwony szlak Motławski z Gdańska (Olszynka) przez Koźliny do Tczewa, którego początek kilka lat później został zlokalizowany przy Urzędzie Marszałkowskim.

W ten sposób po pięćdziesięciu latach funkcjonowania i stałego rozwoju sieć szlaków pieszych regionu gdańskiego osiągnęła długość niemalże 1130 km.

Następne 10 lat zaznaczyło się kolejnymi sporymi zmianami w sieci szlaków i dalszym ich intensywnym rozwojem. W dużej mierze wynikało to z dużej aktywności w tym względzie niektórych gmin i miast, ale także innych jednostek. Dotyczy to zwłaszcza obszaru Kociewia wschodniego przede wszystkim gminy Gniew. Zmiany natomiast wynikały z różnych względów, ale  miały na celu dostosowanie istniejącej sieci do zmieniających się okoliczności i otoczenia.

Jeszcze w roku 2002 wobec zamierającej lub w ogóle likwidowanej komunikacji kolejowej na niektórych trasach istniejących szlaków, dwa ważne węzły szlakowe istniejące przy stacjach kolejowych zostały zmienione, powodując tym sam zmiany w przebiegu tych szlaków. Dotyczy to Kamienicy Królewskiej i szlaków Kaszubskiego, Kręgów Kamiennych oraz Wzgórz Szymbarskich, gdzie nowy węzeł stworzono w Sierakowicach oraz stacji Olpuch – Wdzydze, (szlaki Kaszubski, Wdzydzki i pobliski Kręgów Kamiennych); w tym przypadku węzeł przeniesiono do Gołunia. W konsekwencji tej drugiej zmiany, by zwiększyć możliwości komunikacyjne, powstał zalążek przyszłego odcinka północnego (olpuskiego) szlaku im. Izydora Gulgowskiego. W roku 2011 wypączkował on w szlak z Wdzydz do Olpucha długości 7,5 km.

Duże zmiany przyniosły lata 2005 - 2007, kiedy to powstała cała lokalna sieć szlaków na Ziemi Gniewskiej (później dowiązana do reszty szlaków), w czym jest duża zasługa ówczesnego Burmistrza miasta Gniew Bogdana Badzionga. Na sieć te składały się przede wszystkim cztery odcinki szlaku Dolnej Wisły koloru czarnego z Tczewa do Nowego o łącznej długości 76 km  (tczewsko-subkowski, pólnocnogniewski, południowogniewski i nowski). Szlak ten został uzupełniony przez dwie krótkie trasy prowadzące do tego szlaku od zajazdu Gniewko w Rakowcu: żółty Opaleński do Opalenia i niebieski Lasów Dębińskich do punktu widokowego nad Wisłą koło Wiosła Małego oraz zaczątki szlaku Rzeki Wierzycy koloru niebieskiego na razie z Pelplina do Gniewa. W roku 2005 doszedł jeszcze inny szlak, który zwiększył możliwości wędrówkowe na zapleczu Gdańska w lasach otomińskich. Wytyczony został żółty szlak Bursztynowy z Otomina przez rezerwat „Góra Bursztynowa” do Kolbud długości 14,6 km.

W okresie budowy szlaków Ziemi Gniewskiej (rok 2007) został ponadto wyznakowany szlak na pograniczu Gdańska i Gdyni - wiodący przez najwyższy naturalny punkt na terenie Gdańska (nazwany przy tej okazji Górą Studencką) szlak Źródła Marii koloru czarnego z Gdańska Osowej do Gdyni Wielkiego Kacka. W roku 2007 także zmieniono rozwiązanie szlaków w rejonie Jeziora Czarnego koło Osieka, dzieląc dotychczasowy szlak zielony dookólny na dwa odcinki; jeden  wschodniobrzeżny pozostawiony jako zielony, który w następnym roku został przedłużony do Skórcza tworząc razem nowy szlak Wzdłuż jeziora Czarnego. Drugi odcinek o kolorze zmienionym na czarny ostatecznie (w roku 2009) połączył Osiek z węzłem szlaków w Smętowie Granicznym jako trasa o nazwie Jański.

Wcześniej, bo w roku 2008, na terenie Gdańska powstał, a w zasadzie został sformalizowany (uzgodniono i nadano mu ostateczną formalną trasę)  szlak Fortyfikacji Nadmorskich  ze  Stogów do Górek Zachodnich. Szlak ten wpisał się na Międzynarodowy Szlak Nadmorski E9.

W okresie tym na Kociewiu - w części wschodniej - pojawiła się jeszcze jedna nowa trasa piesza - znakowany na zielono szlak Ziemi Tczewskiej z Tczewa do Rakowca. Przejęty przez PTTK i wpasowany w istniejący system szlakowy poprzez skorygowanie końca i przebiegu w miejscach głównie węzłowych ostatecznie liczy 79 km długości.

Zapoczątkowany w 2005 roku szlak wiodący wzdłuż rzeki Wierzycy w następnych latach był rozwijany poprzez przedłużenie go w górę rzeki, tak iż obecnie szlak Rzeki Wierzycy rozpoczyna się w Pogódkach, by poprzez okolice Skarszew i Starogard Gdański dojść do pierwotnego początku w Pelplinie i liczy prawie 80 km. Przy okazji wytyczania tego szlaku dokonano w Starogardzie Gdańskim zmian szlaku Kociewskiego i Jezior Kociewskich. Ten ostatni po zmianach kończył się przy leśniczówce Kochanki, później przedłużony do Starogardu Gdańskiego oddał swą nadwierzycką trasę szlakowi Rzeki Wierzycy, by w końcu wieść przez stadninę i dawną Kochankę i osiągnąć długość (odcinka północnego) ponad 38 km.

Pod koniec roku 2011 szlaki piesze na terenie Gdyni, w pobliżu wież widokowych (na górze Donas i w Kolibkach) uzupełniono krótkimi trasami, które zwiększyły możliwość dojść do gdyńskich punktów widokowych. W rejonie góry Donas poprowadzono króciutki szlak łącznikowy, dublujący trasę Trójmiejskiego wersją przez Dąbrowę. Jako samodzielne dojścia do wieży w Kolibkach wyznakowano: szlak Kępy Redłowskiej z Małego Kacka (Bukowino) do Orłowa (plaża) koloru żółtego oraz czarny szlak z węzła w Sopocie Kamiennym Potoku do wieży pod nazwą Do Kolibkowskiej Wieży.

W roku 2013 szlak Bursztynowy koloru żółtego został przedłużony do Pruszcza Gdańskiego i w ten sposób powstał odcinek raduński tego szlaku długości 20 km umożliwiający odwiedziny faktorii handlowej na terenie Międzynarodowego Bałtyckiego Parku Kulturowego Faktoria w Pruszczu Gdańskim. Cały ten szlak wraz ze szlakiem Skarszewskim na odcinku Sopot - Otomin oraz szlakami Kępy Redłowskiej i Do Kolibkowskiej Wieży tworzą Pomorską Piesza Trasę Bursztynową AMBER.

Trzy lata później inny szlak z grupy szlaków Trójmiasta i okolic - Motławski został przedłużony do Tczewa, by połączyć go w węźle przy stacji kolejowej ze szlakami Kociewia.

Po tych wszystkich zmianach i uzupełnieniach na koniec roku 2016 szlaki piesze regionu gdańskiego roku osiągnęły długość około 1530 km.

































































 
 
   
 
Komisja Turystyki Pieszej
przy Pomorskim Porozumieniu Oddziałów PTTK w Gdańsku
80-826 Gdańsk, ul. Ogarna 72
tel. (58) 301-14-88

   


Wszelkie prawa zastrzezone © 2017 PTTK - Znakowane Szlaki Turystyczne Województwa Pomorskiego

Realizacja: 4mpproject.pl