Start Komunikaty Informacje Szlaki piesze Szlaki rowerowe Szlaki konne Konkurs Fotogalerie Wycieczki na weekend Kontakt
 
     
 
 

Regiony szlaków pieszych

Region Gdański
Region Malborsko-Kwidzyński
Region Chojnicki
Region Słupski
 
 

Popularne szlaki piesze

Szlak Kartuski
Szlak Trójmiejski
Szlak Wzgórz Szymbarskich
Szlak Wejherowski
Szlak Kaszubski
Szlak Skarszewski
Szlak Zagórskiej Strugi
Szlak Nadmorski Zatokowy
Szlak międzynarodowy E9

Inne trasy piesze

Sopockie Szlaki Spacerowe
Ścieżki przyrodniczo-leśne
 
 

Szlaki rowerowe

Szlak Czerwony
Szlak Motławski
 
 

O szlakach

Statystyka szlakowa
Waloryzacja szlaków
Historia szlaków
Plany rozwojowe szlaków
Systemy znakowania
Znakarze
Słowniczek
 
 

Konkurs

Bieżące edycje
Prawidłowe odpowiedzi
Laureaci i ranking
Regulamin
 
 

Zobacz na szlakach

km 27,2 Kociewski - Groby Szpęgawskie. Pomnik i krzyż-rzeźba upamiętniające pomordowanych 
 
 

Statystyki

Odwiedzin:
Dziś:134
Wczoraj:576
W miesiącu:11243
Wszystkich:502487

Zdjęć w galeriach:1612
 
 

Waloryzacje szlaków

Atrakcyjność turystyczna szlaku

Atrakcyjność turystyczna szlaku wynika ze zróżnicowania jego trasy, jej urozmaicenia, zmienności i wartości krajobrazowej, o której decydują rzeźba terenu, charakter pokrycia i harmonijność wzajemnych relacji między komponentami. Elementy te decydują o przyjemności w wędrowaniu, braku monotonii, znużenia, o ilości i różnorodności widoków. Szlak pod kątem tej atrakcyjności jest waloryzowany w skali trzystopniowej. Liczba gwiazdek świadczy o atrakcyjności szlaku. W skali danego obszaru szlak jednogwiazdkowy jest atrakcyjny turystycznie najmniej a trzygwiazdkowy najbardziej.

- oznaczają szlak o atrakcyjności pośredniej. W ocenach pośrednich mogą występować też stopnie połówkowe (półgwiazdki).

Atrakcyjność krajoznawcza szlaku

Przy tej waloryzacji szlaku bierze się pod uwagę stopień nasycenia szlaku obiektami krajoznawczymi i innymi atrakcjami o tym charakterze oraz ich rangę, wybitność. Za obiekty krajoznawcze rozumie się zabytki architektury, obiekty przyrodnicze (pomniki przyrody, rezerwaty, użytki ekologiczne, osobliwości), obiekty archeologiczne i prehistoryczne, pamiątki historyczne i inne miejscowe ciekawostki. Ich nagromadzenie i niepowtarzalność oceniane są oczywiście w kontekście danego obszaru. Dla oceny atrakcyjności krajoznawczej szlaku stosowana jest skala trzystopniowa, analogicznie do waloryzacji turystycznej, czyli im szlak atrakcyjniejszy tym ilość gwiazdek większa.

Trudność szlaku

Przez trudność szlaku rozumie się stopień wymagań natury ogólnoturystycznej stawianych turyście na danym szlaku, a niezbędnych do jego przebycia. W tej ocenie szlaku brana jest pod uwagę uciążliwość wędrówki, na którą mają wpływ charakter rzeźby terenu, ilość deniwelacji, występujące przeszkody terenowe, trudne ścieżki, następnie dostępność szlaku czyli możliwości komunikacyjne: łatwość dostania się na szlak, wielość różnych wariantów dojazdowych, możliwość dzielenia na wiele, krótkich odcinków oraz w końcu możliwości noclegowe.

Trudność szlaku oceniana jest w skali trzystopniowej, gdzie stopniowi najniższemu odpowiada szlak najłatwiejszy, stopniowi - szlak najtrudniejszy, a to szlak o trudności pośredniej.

Zatem szlak zakwalifikowany wymaga przygotowania turystycznego najmniejszego, a szlak oznaczony symbolem największego, oczywiście w kontekście danego, ocenianego obszaru.

szlak łatwy, po terenie stosunkowo płaskim, bez konieczności pokonywania przeszkód terenowych, z możliwością jego podziału ze względów komunikacyjnych na krótkie odcinki, o łatwym dojeździe z głównych miast regionu, o wielu możliwościach noclegowych - zatem nadający się do korzystania przez wszystkich turystów bez względu na wiek, przygotowanie, kondycję itp.
szlak o trudności, uciążliwości pośredniej
szlak jak na warunki nizinne trudny, kłopotliwy, mający na swej trasie dość duże deniwelacje, względnie odcinki (może tylko sezonowo) trudniejsze do przebycia, z mogącymi wystąpić przeszkodami (np. jary rzek, ścieżki nad jeziorami o zmiennym poziomie wody, drogi z występującymi zwałowiskami drzew itp.), o utrudnionym dalekim dojeździe, z długimi odcinkami do pokonania także ze względu na niewielkie możliwości noclegowe - czyli trasy polecane dla turystów bardziej wprawnych, o większej kondycji.

Dostępność dla turystyki rowerowej

Dostępność szlaku dla turystyki rowerowej określona jest w części trasy szlaku nadającej się i możliwej dla turystyki rowerowej. Miarą jest 1/4. Zatem szlak jest dostępny dla turystyki rowerowej w całości, w 3/4, w 1/2, w 1/4 lub wcale. Jako kryterium dostępności przyjęto bezpieczeństwo korzystania ze szlaku i uciążliwość poruszania się rowerem. Trasa, którą biegnie szlak musi mieć co najmniej 1,5 m szerokości, by bezpiecznie mógł się nią poruszać pieszy i rowerzysta. Odcinki prowadzące krętymi, pozarastanymi ścieżkami lub bezdrożami względnie na dużych pochyleniach a także niezwykle piaszczyste uznano za nie nadające się dla turystyki rowerowej.

 
 
   
 
Komisja Turystyki Pieszej
przy Pomorskim Porozumieniu Oddziałów PTTK w Gdańsku
80-826 Gdańsk, ul. Ogarna 72
tel. (58) 301-14-88

   


Wszelkie prawa zastrzezone © 2017 PTTK - Znakowane Szlaki Turystyczne Województwa Pomorskiego

Realizacja: 4mpproject.pl